Reisverhalen

Reisverhaal door: Jos Groenendaal

Tour naar Awarradam

Het moet nog voor 11 uur geweest zijn, toen we de taxi al voor ons hotel zagen stoppen. We hadden er maar tijdig een via het Hotel besteld, om er zeker van te zijn dat we op tijd op het vliegveld Zorg en Hoop zouden zijn. Nog even een laatste blik op de "drukte" van Paramaribo, hier en daar voorzien van commentaar van onze chauffeur Aniel, om vervolgens te Zorg en Hoop kennis te maken met enkele van onze toekomstige groepsleden en de reisbegeleiding van de METS. Nadat Henkie zichzelf aan ons, en de groep zich aan elkaar had voorgesteld, werden we uitgebreid voorgelicht over de te maken vlucht, en het bijbehorende uitzicht. Er werd ons ook medegedeeld dat we slechts een deel van de groep waren, en dat de anderen van Palumeu kwamen, alwaar zij reeds een tour hadden gedaan. We zouden elkaar gaan ontmoeten in Kajana, in het binnenland, waar Awarradam’s dichtsbijzijnde vliegveld (lees: grasveldje) gelegen is.

De vlucht zelf vond plaats met een Antonov, en tezamen met de groep, een onderzoekster en een lid van de lokale bevolking begaven we ons richting het binnenland. Deze 45 minuten durende tocht is wel weer wat anders dan met het vliegtuig wat ons naar Paramaribo had gevlogen. Prachtig, onder je het uitzicht op het oneindige groen, slechts af en toe gescheiden door de voor Suriname zo typische bauxietwegen, terwijl je half in de wolken bent (letterlijk), en dus tevens kunt genieten van het smetteloze "sneeuwlandschap" met daar weer boven een kraakheldere blauwe lucht! En net op het moment dat ik me af ging vragen of er ooit nog wel iets geweest is buiten het groen wit en blauw, zet het vliegtuig de landing in.


Even na de landing
op de airstrip van Kajana
Meteen na de landing maakten we kennis met het overige deel van de groep (allemaal Nederlanders). Na elkaar kort te hebben bijgepraat over de huidige situatie in de Nederlandse voetbalcompetitie zijn we klaar om per boot vervoerd te worden naar Awarradam. De boottocht riep bij mij een nieuw gevoel op: de jungle beleving! Hoewel ik zelf nooit veel interesse heb gehad voor het Nederlandse natuurschoon, biologie en alles wat daar mee te maken kan hebben, was ik hier toch wel danig onder de indruk van de stilte op de rivier, en de bomenmassa links en rechts van me. De ervaring van zojuist in het vliegtuig maakte het besef in me wakker dat er na deze bomen nog werkelijk oneindig veel meer bomen staan. Ik kan me voorstellen dat dit erg logisch klinkt, maar iemand die dit heeft meegemaakt zal begrijpen wat ik bedoel. Helemaal als er, net als bij ons, zomaar een vis in je boot springt. Hoewel ik reeds in Thailand was geweest, was dit gevoel voor mij toch echt uniek.
Onze bootsman wist ons perfect door de rotsen te loodsen, waardoor we na zo’n 20 minuten met onze handbagage voet aan wal konden zetten, de overige bagage zou weldra gebracht worden door een lid van de lokale bevolking, die zo op een nette manier mee profiteert van onze aanwezigheid.

Over Awarradam moet ik eigenlijk niet schrijven, het (misschien ietwat afgezaagde) gezegde dat woorden tekort schieten gaat hier voor meer dan 100% op. Onbeschrijfelijk hoe mooi! Om de nieuwsgierige lezer tegemoet te komen zal ik zal toch proberen uit te leggen wat Awarradam nu in houdt. Awarradam is een piepklein eilandje, midden op de rivier de Pikin Rio, enkele tientallen kilometers ten zuidwesten van het Brokopondomeer. Op het eilandje staan een achttal huisjes voor toeristen, een paar voor de lokale bevolking (die voor de METS ons op een vriendelijke en gastvrije manier ontvangt) en een gezamenlijke ruimte, waar ook gegeten wordt. Vanuit deze in authentieke stijl gebouwde ruimte heb je een uniek uitzicht op de stroomversnelling, even stroomopwaarts.


Samen aan het diner in de
gezamenlijke ruimte.
We werden in de gezamenlijke ruimte verwacht, en daar kregen we, onder het genot van een kop koffie of thee en een stukje cake, een warm onthaal door onze lokale gids Boikie. De manier van vertellen van Boikie is iets wat we in Nederland helaas niet (meer?) vaak tegenkomen. Met veel enthousiasme, toepasselijke anekdotes en een vleugje humor wist hij iedereen te boeien met alles wat hij, de Sarramacanen (lokale bevolking) en het Surinaamse binnenland te bieden hebben.

Vervolgens een frisse (maar voorzichtige, vanwege de rotsen) duik in de rivier, tussen de piranha’s. Deze zijn overigens niet agressief, doen geen vlieg kwaad, vraag het anders Boikie maar, die kan u geruststellen met een van zijn verhalen. Na het diner verzamelden we wederom in de gezamenlijke ruimte, om hier van Boiki een uitleg te krijgen over wat er de komende dagen stond te gebeuren. Daarna kregen we de kans om elkaar wat beter te leren kennen.


De indrukwekkende oevers,
gezien vanaf een korjaal.
Voor de overnachting kropen we ons hutje in, veilig onder de klamboe. Hoewel Boikie ons verteld had dat er in en rond Awarradam niet echt veel muskieten zitten (wat weer te maken zou hebben met de aanwezigheid van de stroomversnelling), toch maar het zekere voor het onzekere genomen, en bovendien die klamboe’s hingen er toch dus... Wakker worden met uitzicht op de stroomversnelling en het daarbij horende geluid van stromend en klotsend water, plus daarbij nog de oevers die het begin betekenen van het gigantische ‘bos’ (zo noemen de Surinamers het oerwoud), is toch wel echt een indrukwekkende ervaring.


Foto van onze groep,
in het donkere bos.
Vervolgens eerst maar weer een duikje in de rivier, en vervolgens het ontbijt. Op het ochtendprogramma stond vandaag een jungle-tocht, ofwel ‘bos’-wandeling. We werden uitgebreid ingelicht over onder andere te dragen kleding, zodat we goed voorbereid op weg konden. Onderweg konden we natuurlijk weer genieten van de vertelwijze van Boikie die ons, samen met een lokale gids, in korte tijd zo veel mogelijk probeerde te leren over de gevaren, maar ook de aanwezige natuurlijke hulpbronnen van ‘het bos’. Over telefoonbomen (handig als je de weg kwijt raakt), genezende kruiden, gevaarlijke bijen, pijlgifkikkers enzovoorts. Daarnaast hebben we ook het geluk gehad een tarantula te hebben gezien, evenals aapjes, toekans en een kolibrie, en hele grote mieren!


Lokaal dorpje,
tijdens de tropische regenbui.
Na teruggekeerd te zijn naar Awarradam voor de lunch, konden we ons opmaken voor het middagprogramma, namelijk een tocht langs de lokale dorpen. Hiervoor gingen we eerst met de boot weer richting Kajana, om vervolgens aan land te gaan bij een dorpje. Hier maakten we kennis met hoe de eens van de plantages gevluchte slaven en hun nakomelingen een bestaan in het binnenland hebben weten op te bouwen. Op dat moment echter brak er een tropische regenbui uit, iets wat je toch zeker niet gemist mag hebben, waardoor we toch maar even van het programma af moesten zien om te schuilen. Toen het wat minder werd konden we onze tocht weer vervolgen, en liepen we via enkele dorpjes richting Kajana. Tussen de wassende vrouwen door werden we met een bootje naar de overkant gebracht, alwaar ons vliegtuig reeds klaar stond om ons terug te vliegen naar Paramaribo.

Helaas zat de tour er voor ons al weer op, en moesten we afscheid nemen van dit paradijsje...

Jos Groenendaal



Laatste gewijzigd op: 22-05-2008